विरोध करावा विचारांना, विरोध करावा चुकीच्या गोष्टींना, पण तथ्य समजून न घेता विरोध करणं म्हणजे हवेत गोळीबार करण्यासारखं आहे. रावणाच्या लंकेतही विभीषण असतोच की, म्हणून हिंदी पत्रकारिता आणि मराठी पत्रकारिता यात जमीन आस्मानाचा फरक आहे. असं मी म्हणणार नाही पण हिंदी पत्रकारिता पूर्णपणे व्यवसाय झाला असून मराठी पत्रकारितेनं अजून तरी आपली मूल्य जपली आहेत. एक
आपल्या देशाला आंदोलनाचा मोठा इतिहास आहे. देशात आंदोलनं व्हायला हवी. आंदोलनं म्हणजे जिवंत लोकशाहीचे पुरावे असतात. पण २०१४ ला भाजप सत्तेत आल्यानंतर आंदोलनं फक्त विधानभवनाच्या पायऱ्यांवर आणि संसदेच्या परिसरातच व्हायला लागली. लोक रस्त्यावर उतरायचं विसरली आणि सत्ताधाऱ्यांनी लोकशाही संपवण्याकडे वाटचाल केली. पण सत्तेच्या नशेत असलेल्या प्रत्येक नेत्यानं, सरकारनं २० जुलै २०२६ हा दिवस कायम लक्षात
जग तुमच्या हारण्याची वाट पाहत असताना जिंकण्यात मजा आहे. तुमच्या क्षमतेवर प्रश्नचिन्ह उपस्थित करण्यात आलं की स्वतःला सिद्ध करण्यात वेगळाच आनंद आहे. रोहित शर्मा…१९ जुलैला लॉर्ड्स या ऐतिहासिक क्रिकेट मैदानावर त्याचा शेवटचा आंतरराष्ट्रीय सामना खेळणार. रोहित ऑऊट फॉर्म आहे. पुढच्या वर्षी वनडे विश्वचषक आहे. नाही खेळणार रोहित शर्मा. सोशल मीडियावरच्या या बिनबुडाच्या चर्चा खऱ्या वाटायला
तुम्ही फक्त शिकलेले असून उपयोग नाही तुम्ही सवरलेले देखील असायला हवे. नाशिकचा कोण एके भोंदू बाबा तो २०० कोटींचा मालक होतो. बरं एवढ्यावरच न थांबता राज्यातील डझनभर मंत्र्यांना स्वतःपुढे नतमस्तक व्हायला लावतो. आणि हेच मंत्री इकडे महाराष्ट्राचा पुरोगामी विचार आम्ही कसा जपतो याच्या टिमक्या मारत फिरताना दिसतात. याच निमित्तानं… धर्म जपावा, धर्मांध तयार न करता…
राज्यात चांद्यापासून बांद्यापर्यंत सध्या महापालिका निवडणुकांची चर्चा आहे. सुरुवातीला कोणाला तिकीट मिळणार इथपासून सुरू झालेला राडा, नंतर उमेदवार पळवण्यापर्यंत आला. कोणता पक्ष कोणत्या महापालिकेत कोणासोबत नांदत आहे. हे त्या त्या पक्षाच्या अध्यक्षांना जरी माहिती असेल, तर जनतेचं नशीबच म्हणावं लागेल. अशी परिस्थिती राजकीय पक्षांनी निर्माण केली आहे. स्वच्छता,पाणी, प्राथमिक शिक्षण या मुद्द्यांवर लढायची निवडणूक राजकीय
‘मोडेन पण वाकणार नाही’. हा इतिहास अभिमानानं सांगणारे मराठे आहोत आपण. पण इथं आपले निष्ठावंत कार्यकर्ते झुकले बी अन् वाकले बी. ३० डिसेंबर महानगरपालिका निवडणुकीसाठी उमेदवारी अर्ज दाखल करण्याची शेवटची तारीख होती. पण तो दिवस महाराष्ट्राच्या राजकारणातला वाईट दिवस म्हणावा, की सगळ्यात चांगला तेच मला समजत नाही आहे. तुम्ही म्हणाल वाईट दिवस का म्हणायचं? तर
कधी शिक्षणासाठी, नोकरीसाठी आपलं हक्काचं गाव सोडलं आहे का? पोटाला चिमटा काढून कधी झोपला आहात का? कधी आयुष्यात असहाय्य झालं आहे का? आई-वडील आहेत, पण मदत करू शकत नाही आहेत. मित्र-मैत्रिणी हतबल आहेत. अन् नातेवाईक, कुठलीही कथा तर सुरूच त्या नातेवाईकांमुळे होते. आणि अशा परिस्थितीत तुम्ही एकटे लढताय, कल्पना करा…. एक भाकर तीन चुली, ही
आजकाल पहिले सारखं वाचनच होत नाही रे, वेळ कुठे मिळतो. पुस्तकं तर खूप घेऊन ठेवली आहे. पण वाचणार कधी? तुमच्या माझ्यासारखी अशीच प्रश्न अनेकांना पडतात. पण काही फक्त विचार करतात आणि सोडून देतात तर काही जण मात्र त्या प्रश्नांची उत्तरं शोधण्याचा प्रयत्न करतात. याच प्रश्नांची उत्तरं शोधण्याचा प्रयत्न केला शंतनू नायडू, गार्गी सांडू आणि त्यांच्या
व्यक्त व्हायलाचं हवं लहान असताना मला एक गोड सवय होती, शाळेतून आल्यावर नाहीतर, रात्री जेवतांना आज दिवसभरात कायकाय झालं याचा पाढा वाचून दाखवण्याची. पण जसं-जसं मोठा होत गेलो, शाळा ही सुटत गेली आणी त्याच सोबत ती सवय ही, पण आवश्यक असतं असं कुठे तरी, कोणा जवळ व्यक्त होता येणं. पण आज कोणाकडे सुख-दुखः समजुन घ्यायला
माझा जन्म विदर्भातला, माझं गाव तर अगदी विदर्भ मराठवाड्याच्या सीमेवरच. लहानपणी मी निसर्ग म्हणजे सुकलेली झाडं आणि वाळलेली पिकं या पलीकडे काही पाहिला नाही. आठदिवसा आड पिण्यासाठी मिळणारं पाणी, आटलेले तलाव आणि विहीरी यापलीकडे फार काही पाहिलं नाही. विदर्भ, मराठवाड्यात डोंगरदऱ्या, निसर्ग नाही अशातला भाग नाही. पण जो निसर्ग कोकणाला लाभलाय, ज्या प्रकारे तो तिथल्या